SJKConcepts

Typology of the Living (NL)

admin — Sat, 04 May 2019 13:00:30 +0000

Article : Prison Typology
Blog :

Geuzenveld heeft een bouwgeschiedenis die bestaat uit compromissen van verschillende partijen. De oorspronkelijke ideeën zijn door gebrek aan financiële middelen en materiaal, door de grote woningsnood grotendeels aangepast. Daardoor is de kracht van het oorspronkelijke gedachtegoed voor een deel verloren gegaan.

Bij het opstarten van de vernieuwingsprojecten voor Geuzenveld treedt in wezen hetzelfde op. Ook hier wordt weer een middenweg gezocht. Er zijn veel partijen betrokken bij de vernieuwing met verschillende ideeën. Zo is het behoud van een deel van de oorspronkelijke bebouwing en behoud van de structuur van de wijk een belangrijk onderdeel. Deze worden dan aangevuld met nieuwe bebouwing.

Wij hebben ons fragment in de wijk ervaren als een duidelijke tweedeling. Er bestaat een scheiding tussen het middengedeelte, met een onprettige sfeer, en het gedeelte eromheen, zoals ook uit de analyses is gebleken. Echter, de nieuwe visie behelst onder andere het behoud van juist die onderdelen die bijdragen aan deze scheiding, en wij als zwakke punt aan het fragment zien.

Het plan is om De Dirk Sonoystraat, die midden door dit gedeelte loopt weg te halen, en er een verblijfstraat ervan te maken met banken en speeltuinen. De semiprivate tuinen die in dit gedeelte de grootste zwakke punten zijn, omdat ze niet gebruikt worden en alleen ervaren worden als kijkgroen worden weggehaald. Met de verblijfstraat willen ze de officiële functies van de semiprivate tuinen vervangen. Op de plek van de semiprivate tuinen worden er patiowoningen gebouwd. De patiowoning heeft in het midden een eigen tuin met de kamers er omheen gesitueerd. Hierdoor zijn de patiowoningen naar binnen gericht. De tuinen van de patiowoningen kunnen vanaf de balkons van de galerijflats gezien worden, waardoor de tuinen van de patiowoningen een soort van kijkgroen functie krijgen zowel voor de galerijbewoners als voor de bewoners van de patiowoningen. Door deze vernieuwingen zal het zwakke punt van het middengedeelte van het fragment alleen maar versterkt worden. Het middengedeelte zal nog steeds als gesloten en onprettig ervaren worden. De problemen lijken alleen maar verplaatst of versterkt te worden door de nieuwe plannen.

Of deze nieuwe impulsen voor een betere leefbaarheid in de wijk zullen zorgen, zal de toekomst moeten uitwijzen.

Final-Booklet Download

Prison Typology (EN)

admin — Fri, 03 May 2019 13:00:05 +0000

Article : Prison Typology
Blog :

The analysis focused explicitely on three criteria to catagorize the prisons. During the analysis it became clear that it was not possible for all criteria to make a link to the other two.
It appears that within the analysed prisons there is very little cohesion between the different regimes, forms and kinds of inmates.
It is unknown if there would be more visible results if different criteria would have been chosen, such as the country/region of the prison, political climate and/or crime commited. At the start of the analysis these criteria seemed the most logical to base the analysis on.
However, what does become clear in the analysis is that the evolution of clear-cut prisontypes stalls in the mid-19th century, except for one building types (telephone pole). After the mid-19th century the evolutionary process in prison types becomes less clear. Different features of certain shapes and regimes get implemented in other types, creating hybrid types of prisons, thus improving and perfecting the prison types by adapting them to the needs of the individual regions and prisons. Hybrid prison types are becoming more common in the modern time, because prisons are becoming more specialized institutions, tailored to the specific needs of the local community and the society.
Due to these developments the regime types, building types and types of inmates become more linked to each other than before.
The development of prison types is much more an evolutionary process than a revolutionary process. New insights obtained from previous types were used to implent or avoid aspects from a certain type into a new regime type or building type. In most regime types you can see the influence of one or more previous types.
There are no fixed connections between regime types, building types and types of prisoners. Only the Centralized system is always connected to either the circular shape or the octagonal shape. Also the Pennsylvania system is mostly inplemented in a star shaped building, but not without exceptions.

Essay Download

Booklet_Auburn Download

Booklet_Eastern-State Download

LES LIEUX DE MEMOIRE (EN)

admin — Thu, 02 May 2019 13:00:12 +0000

Article : leslieuxdememoires
Blog :

In his essay Pierre Nora distinguishes memory from history. He shows the differences between history and memory. He introduces the places of memory which he thinks are needed nowadays. In his work he argues the fact that we talk so much about memory in the present-day, because there is so little of it left. This essay is divided in three parts, just like Pierre Nora’s work with a conclusion

The acceleration of History:

Pierre Nora notices the modern western societies are rapidly changing.¹ The changes become visible because the time between changes and renewal seems to become shorter. A good example here is the speed of changes in the computer industry. Every two year a new computer is outdated. We can say these changes take place on a quadratic speed.
Because everything, for example technology and information, is rapidly renewed. This becomes as rapid outdated. The present information seems so shrink, and past information seems to grow.
Because these changes take place on a quadratic speed Nora is speaking of an acceleration of history. An everyday normal event in the present, which is still a memory, will soon be history.
Nora gives an example of the disappearing traditional pre-modern culture.² The peasants, or farmers lived day by day, not thinking and wondering about society at all. Ancient traditions were passed on from father to son and so on. These traditions, based on collective shared memory disappears with this acceleration of history caused by industrial growth, democratisation, individualisation and secularisation on global scale.

This acceleration of history confronts us with the brutal realisation of the difference between real memory (social and unviolated, exemplified) and virtual memory (history).³

The “acceleration of history,” then, confronts us with the brutal realization of the difference between real memory – social and unviolated, exemplified in but also retained as the secret of so-called primitive or archaic societies – and history, which is how our hopelessly forgetful modern societies, propelled by change, organize the past.⁴

These changes, individualising, democratisation, of society results in a reigning fear everything will disappear and get lost in time. With time becoming less accurate to experience, these changes put pressure on the individual and collective identity.⁵ With the individualisation of modern societies the individual starts looking for his own identity, and becomes his own historian, looking for memories…

This results in an integrated dictatorial memory which is spontaneously and linking history to its ancestors. This memory becomes nothing more than sifted and sorted historical traces.⁶ With the growing amount of memory, because of the acceleration, the gap between real memory and these historical traces becomes only larger and larger. With the result there’s only history left. Nora calls this phenomenon lieux de memoire, or sites of memory. With these historical traces, and the acceleration of history, we no longer have real environments of memory, (milieu de memoire) but only lieux de memoire, sites of memory. A place to hold on and remind us to ancient traditions.⁷

Memory seized by history.

What is memory? And when is it history? Nora isn’t very clear in his use of the word memory nor history. During his essay there are several meanings of the word memory. Sometimes memory means history, sometimes it doesn’t. What is the difference between memory and history?. He also uses “different types of memory”, which he also doesn’t explain very concrete in his essay. Some memories are synonyms for other types of memories. Let us look at some textual quotes by Nora:

What we call memory today is therefore not memory but already history.⁸
The quest for memory is to search for ones history.⁹
We should be aware of the difference between true memory.¹⁰
…memory transformed by its passage through history.¹¹
What we call memory is in fact the gigantic and breathtaking storehouse of a material stock of that it would it would be impossible for us to remember.¹²
How did we move from the first memory, which is immediate, to the second, which is indirect.¹³
What we call memory today is therefore nor memory but already history.¹⁴
Even as traditional memory disappears, we feel obliged assiduously to collect remains, testimonies, documents, images, speeches, any signs of what might need to be recalled.¹⁵
Modern memory is, above all, archival.¹⁶
Leibnitz “paper memory” has become an autonomous institutions, museums, libraries, depositories, centers of documentation and data banks.¹⁷

Therefore we try to explain the different use of these different types of memories. The main problem of misunderstanding Nora’s use of the word memory is because it does differ in its explanation. This is because the definition of the word memory also changes. And what about history? What are the differences between memory and history? And how does a memory get turned into history? Because of the acceleration of history time is rapidly changing. We are addicted to archiving, written or digital material. Because of that reigning fear of losing our identity, we archive as much as we can. By writing history the direct original spontaneously memory is transformed into an indirect memory. We may approach the question of this contemporary metamorphosis for the perspective of its outcome…(quote)¹⁸

So the memory changes (metamorphosis) into a different type of memory, Nora’s so-called modern memory and becomes history. Therefore history ‘killed’ the memory. Memory and history now become fundamental oppositions. Memory is the actual phenomenon, it’s bond to the eternal present. Memory is vulnerable to manipulations and appropriations. Memory takes root in the concrete, in spaces, gestures, habits, images and objects.^{19 .}History is now the representation of the past, the reconstruction, problematic and incomplete. History is no longer memory, because it’s an intellectual and secular production. It calls for analysis and criticism. History belongs to everyone, and no one.^20.The common thought is archive as much information as possible, at least some part of the memory will remain. But every piece that is archived is judged, weight or criticised by yourself, the historian. The real direct memory becomes indirect and less spontaneously.

Even if you make a photograph of a silent nature environment within the mountains. The way you hold the camera, the lights, shutter time etc.. all these aspects are own interpretations of the real situation. This may result in a nice picture, but not in a nice memory. The memory differs because in the end you only remember the photograph you took, manipulating the situation, instead of the actual memory. When looking at the photograph afterwards you might think, what a beautiful landscape. But was it really that beautiful? Or is just the beautiful picture which changed your memory? Creating these photographs is just one way of our obsessive need for archiving as much as possible. The modern memory, the memory which became history, is no more than a gigantic storehouse of material stock of information we don’t want to forget and impossible to remember. For example museums , libraries, documentation centres. The last few decades the amount of information in public archives has multiplied enormously. Pierre Nora calls this obscene behaviour of archiving al kind of information ‘the quantitative revolution.’Because of the disappearing of the traditional memory we feel so obliged to collect any kind of remains, testimonies, documents, images or any visible signs of what has been. Now we can say that our ambition is not only the need to archive everything and preserve it. Instead of remembering all kind of information, we remember where and how to find it. Human behaviour shows signs of obsessive behaviour in creating archives, just to create archives with no reason attached. Because we are afraid of forgetting all kind of information and knowledge. A good example here is the popularity of the digital social network Facebook and the very recently discovered Twitter. Twitter is no more than a new media to archive small amounts of information you want to share with the rest of the world, with not even thinking of if anyone really cares. The need for archiving is bigger than looking at the results in perspective.

Les Lieux de Memoire:

Because the identity is lost and everybody becomes their own historian, time can no longer tell us what is history and what is not. Time cannot combine the individual memory to a collective and cultural memory. At this point the places of memory are necessary. These places bind us, and gives the individual a part of the identity they’re looking for.

Those ‘Les Lieux de Memoire’ are a container for the memories. Not all of memories will be a part of history. What Pierre Nora means by history is more common for us to be known as the historiography. Historiography looks upon the method the history was written. For Norra it is history that looks upon and criticizes the memories. It needs to do that because memories are selective, they accommodates what suits them. A more common example would be to compare places of memory to a photo that you take during a party. You put it on your desk. It reminds you of the party. You keep looking at the photo. After a while the photo stands just for only a memory of you smiling. When you compare it with a camera recording the party ‘the history’, you find out that the memories of the whole party where affected just by that photo, and the party was not eventually that nice and you only smiled for the photo. Memories can be manipulated. Furthermore, memories deal only with the specific group of people or an individual (you on the party). Therefore a history of France is just a memory of France because it is specific just for French people. In such cases the history is often a victim of memory. Taking as an example the revolution in America; there are many memories of different groups, therefore none can be named the true one. The history in that case is helpless, it cannot exist and create one true memory. Pierre Nora writes about what happens if people have little or no history but only reserves of memory. The decentralization of society happens, like in the case of Jews living in diaspora, they live in memory for their nation doesn’t have any common history. In his essay Nora is describing a growing need of societies to archive their memory. More and more libraries, photos, family trees are created. The need for that is caused by the fact that history threatens the identity of the memories by criticizing it, selecting only the true memories. The only factor for memories to exist is the history.

“Moments of torn history away from the movement of history, then returned; no longer quite life, nor yet dead, like shells on the shore when the sea of living memory has receded.”Pierre Nora tries to present the places of memory as objects that are left after the living memory is gone. Those objects capture the memory, crystallize it, they are the link which binds the present with the past. Places of memory are gestures, images, objects, Pantheon, history books and diaries. They can have a functional, symbolical or material function. Usually we encounter all of the three functions in one object. A bible can have a material, symbolic, and functional role. For a person that is not religious, but still keeps it on the bookshelves, it can have a symbolic and material role.

In his essay Pierre Nora doesn’t come up with concrete conclusions. He some kind of suggests the question: Does the real memory still exist? This is awkward, because he only notes an increasingly demand archiving and the increasingly appreciation for these so called places of memory. Looking back into history we often see paintings inside caves of ancient cultures. Isn’t this a same kind of way of archiving? With only noticing this downward spiral he asks questions about the beginning of the spiral? A better question instead of “Does the real memory still exist” should be “Has the real memory ever exist?” There is absolutely no prove of that.

Conclusion

The popularity of Nora’s work is a result of the individualising of modern societies. He mentioned everybody is looking for their own identity. To have similarities with anyone else. Nora’s Essay thoughts are about a universal thought of memory and history. This universal idea might explain the popularity of his work. In that period the individualising became much clearer. Nowadays we’re even more separated from society and even more looking for identity. At first we feel more individual , but on the other hand we try to be connected to each other. Everybody wants to different, but still somehow connected to a community or group. This behaviour has become very popular. If we want it or not, this partly explains the popularity of social media like Twitter and Facebook. Everybody is posting information about an everyday normal event, without thinking about the results. This information is instantly archived and directly becomes history and a part of the gigantic storehouse of our brains. We don’t know the information directly, only the indirectly way to find it on a Wikipedia page. After the archiving the memory becomes history, because it is criticized. Ancient traditions are lost and we all are still looking for a collective shared identity. Time is no longer accurate for remembering the memory. Because the memory is criticized and judged and turned into history, and saved somewhere in our gigantic storehouse. And time is irrelevant for the accuracy of the location of this historical information. Memory becomes history, and time becomes location.

This creates the “Places of Memories” , a location to remember collective identity. A connection to the past..

Moral Architecture (NL)

admin — Wed, 01 May 2019 13:00:11 +0000

Article : Moral Architecture
Blog :

Morele Architectuur. [Need to Translate still]

Is de kwaliteit van Architectuur wetenschappelijk te verklaren?

Iedereen gaat graag op vakantie. Even van een redelijke situatie uitgegaan. Met zijn allen reizen we de hele planeet rond om steden, standen, gebouwen en berglandschappen te aanschouwen. Van de wereldreizigers die in zijn of haar eentje de verre streken doortrekt, tot de lange files op de Franse autowegen in het begin van de bouwvak. Aan vakantie doen we allemaal mee, gewenst of ongewenst. Er is geen ontkomen aan.

(Het is niet mijn streven om een duidelijke conclusie te vinden, maar dit onderwerp ter discussie stellen is mijn eerste punt. En een andere kijk er op werpen)

Een bezoek aan de stad Parijs betekent vaak al snel een blik op de Eiffeltoren, de Notre Dame, Montmartre, en zo kan ik nog wel een aantal bekende landmarks opnoemen. Londen heeft de London eye, Tower Bridge enzovoorts. Vaak staat een bezoek aan een stad gelijk aan het bezoek aan de desbetreffende landmarks. Zo heeft Barcelona de Sagrada Familia. Een groot aantal van deze belangrijkste trekpleisters van een stad zijn vaak religieuze bouwwerken. Maar ook in Dubai of in de Verenigde Staten rijzen kantoorgebouwen uit de grond van enkele honderden meters hoog. De een nog hoger dan de andere, terwijl een derde toren zich juist weer door een opvallendere kleur manifesteert.

Vroeger een kerk of kathedraal. Nu een skipark of wolkenkrabber. De functie is misschien iets verandert, maar de essentie van het bouwwerk blijft hetzelfde. Imponeren. Daar waar vroeger de katholieke kerk eeuwenlang aan de macht was, werden voornamelijk imponerende kerken gebouwd. In de westerse wereld een kerk. Op het Arabisch schiereiland een moskee bijvoorbeeld. Vanaf het moment dat er minder kerken werden gebouwd is de essentie van het bouwen door de jaren heen verplaatst. Van religieuze sacrale gebouwen vol ornamenten naar een meer pragmatische architectuur van opvallende kantoorpanden.

Tegenwoordig is er veel kritiek op de huidige icoonarchitectuur. Misschien terecht of onterecht. Hierover zullen de meningen verschillen van persoon tot persoon. Is er een verschil tussen de 30 St Mary Axe van Norman Foster, het Lake Shore Drive van Mies van der Rohe of de 800 meter hoge Burj Khalifa? Natuurlijk is er een verschil, maar waar ligt het verschil in kwaliteit?

Mies van der Rohe heeft in zijn tijd bewezen een groot en goed architect te zijn. Maar hoe verschilt de architectonische kwaliteit van Lake Shore Drive zich met eerder genoemde gebouwen? Deze vraag objectief beantwoorden is moeilijk, aangezien persoonlijke smaak hier belangrijke rol speelt. Niet alleen smaak kan een mening over een gebouw beïnvloeden, daarom eerst een paar voorbeelden van welke situaties het niet, dan wel minder, mogelijk is om de kwaliteit van een gebouw te beoordelen. Hiervoor moet er eerst gekeken worden hoe goed de persoon in kwestie het gebouw kent. Kan de kwaliteit van een gebouw beoordeeld worden door er alleen vanaf een afstand naar te kijken? Of moet de persoon ook daadwerkelijk het gebouw van binnen aandachtig hebben bestudeerd, om hier een goed oordeel over te vellen. In het tweede geval zou iemand met acrofobie nooit of te nimmer een objectieve kijk op de gebouwen kunnen hebben. Ook de afkomst van een persoon kan de mening over een gebouw veranderen. Een streng opgevoede katholiek zal westerse bouwwerken waarschijnlijk als beter bestempelen, dan de zoon van een oliesjeik in de Verenigde Arabische Emiraten.

Het beoordelen van goede en slechte architectuur is misschien te vergelijken met de kwaliteit in muziek. Vrijwel iedereen heeft zijn persoonlijke voorkeuren in muziekstijlen. Menig ouder zal zeggen dat de muziek vroeger beter was. Zijn de Beatles of de Rolling Stones daadwerkelijk beter dan de tieneridolen van deze tijd. De ervaringen die deze generatie heeft gehad met de desbetreffende muziek jaren lang zorgt voor herinneringen. Nostalgische herinneringen naar het oude vertrouwde vroeger. Begrijpelijk dat de huidige jeugd hier niet of nauwelijks raakvlakken mee heeft.

Architect Ton Alberts (1927-1999) schrijft dat Goede architectuur met liefde, en uit het hart ontworpen is. Architectuur is een vakmanschap van de ruimte, een kunststroming. Net als schilderen of beeldhouwen. Als architectuur wordt gezien als de wetenschap van de ruimte kan een goed of slecht ontwerp het sociale gedrag van de mensen sterk beïnvloeden. Deze sociale veranderingen worden dus bepaald door de vormenwereld om de mensen heen. Alberts gaat nog verder door te stellen dat als de wetenschap vooruit wil, evolueren, er eerst een ruimtelijke ontwikkeling zal moeten plaats vinden. De ruimte waarin de mens zich bevindt dient zodanig ontworpen te worden zodat de mens het rationeel blijft denken maar tevens de geestelijke en spirituele vrijheid mogelijk is. De ruimte waarin de bewoner zich bevindt is vast, bepalend en blijvend, dat wil zeggen, een boek kan de gebruiker aan de kant leggen, een schildersezel opbergen, en een ontspannende radiozender kan men afzetten. Een huis, of kamer kan niet van het ene op het andere moment zomaar aan de kant worden gezet, vervangen worden of aangepast worden. Een aanpassing van zo’n dergelijke woonruimte neemt tijd in beslag. Meestal blijft deze aanpassing echter bij een nieuw likje verf, frisse gordijnen of andere meubels. Meestal is de reden van verandering een teken dat de bewoner zijn huidige leefsituatie moe is, deze wil men verbeteren door te veranderen. De ruimte van de bewoners zijn dus behoorlijk vast, en weinig aanpasbaar. Als we de ruimtes van de bewoners bekijken en vergelijken zien we een duidelijke gelijkheid. Vrijwel alle woningen zijn rechthoekig. Eeuwenlang zijn onze woningen voornamelijk rechthoekig gebouwd. Alberts zegt zelfs dat de rechte hoek van het bouwen de reden is van het ontstaan van het denkvermogen van de mens. Deze conclusie lijkt mij iets te voorbarig, maar hier ga ik niet verder op in. Het tegenovergestelde van de rechthoekige ruimte is de bol. Alberts is ervan overtuigd dat de bewoner in een bol volledig zou vergeestelijken en zodanig ver uit zijn materiele omgeving raakt, en daardoor sterft. (p51)

Een toekomstig ontwerp, ten goede van de mens zou dus uit meer variatie moeten bestaan. Niet langer de dictatoriale rechte hoeken met zijn beperkingen in het vrije denken. Een goed voorbeeld die hij aandraagt is een moskee. Met haar vierkante vorm op de grond symboliseert het het down-to-earth en de koepel het geestelijke.

Alberts zegt als het ware dat als de architectuur, de wetenschap van de ruimte, van invloed wil zijn op de vooruitgang van de wetenschap en het sociale gedrag van de mens, er eerst andere ontwerpen moet worden gerealiseerd. Natuurlijk staat Alberts bekend om zijn organische vormen in de bouw en heeft hij in 2007 nog een 1^e en 3^e plaats gehaald bij de verkiezing van het mooiste gebouw van Nederland. We kunnen zeggen dat zijn architectuur dus gewaardeerd wordt en dat zijn werken dus waarschijnlijk goede architectuur zijn. Dat zijn gebouwen een prijs hebben gewonnen is dus een teken dat het er goed vertoeven is. Zijn ontwerpen hebben een positieve bijdrage aan de gebruiker. Goede architectuur zou dus naast het welzijn van de mens, ook wetenschappelijk vooruitstrevend moeten zijn. Dat een bepaalde vorm van een ruimte van invloed zou zijn op de gebruiker is een ding, echter de onderbouwing die Alberts geeft is discutabel. Bij een verklaring voor een exactere manier om te bepalen hoe een ruimte op een persoon werkt beweert hij dat dit geheel afhankelijk is van onzichtbare wezens (energieën) die in een bepaalde ruimte zich wel of niet thuis voelen. Deze wezens of krachten zouden zich bij bepaalde vormen aangetrokken voelen of afgestoot voelen. Deze bepalen de kwaliteit van de ruimte / kamer, en dus de gemoedstoestanden van de mensen. Alberts gaat nog een stap verder door te beweren dat in de biologisch-dynamische landbouw deze zelfde wezens, engelen, zich aangetrokken voelen tot landbouw om vervolgens de gezondheid van de voeding te vergroten door het toedienen van onder andere extra vitaminen. Zijn artikel maakt na deze bewering een volledig omslag waar hij probeert bij elke onderwerp te werking van spiritualiteit aan de kaarten.

Een tweede punt van aanmerking , weliswaar misschien niet geheel terecht, maar toch de moeite om het even in het licht te zetten, is dat zijn ontwerpen waarschijnlijk zijn ontworpen op zijn kantoor. Laat nu net zijn kantoor een typisch grachtenpand in Amsterdam zijn. Dit geeft twee opties. Of zijn gebouwen zijn niet van dusdanige kwaliteit, of hij overdrijft in de werking van de dictatoriale rechthoekige gebouwen. Deze gebouwen worden vervolgens uitgeroepen tot mooie gebouwen. Zijn dictatoriale omgeving werkt dus niet zodanig en terughoudend als hij zelf omschrijft. In dat geval waren zijn ontwerpen wel van mindere kwaliteit. Het ene ontkracht het andere dus.
Natuurlijk moeten we niet vergeten dat het concept misschien tijdens een wandeling in de natuur is bedacht. De uitwerking van een project zo groot als de Gasunie of het ING-kantoor vergt zodanig veel uren kantoorwerk dat dit niet een reële uitkomst lijkt. Speculeren natuurlijk, maar indien dit waar is snijdt Alberts zichzelf hier in de vingers. Hier zal ik verder niet dieper op ingaan omdat het niet relevant is voor het onderdeel van dit essay.

Alberts schetst het idee dat een goed ontworpen ruimte door geheel afhankelijke onzichtbare wezens, oftewel energieën, zich thuis voelen in een ruimte. Deze bepalen de kwaliteit van de ruimte en de gemoedstoestand van de bezoeker. Deze stelling wordt nergens bewezen in zijn artikel en voor zover bekend is daar ook nergens bewijs voor te vinden. Naast het bestaan van deze energieën, of geesten is er ook geen bewijs voor het bestaan van een god. Ik noem god in deze context bewust een god, want niemand kan bewijzen dat er meerdere goden zijn. Net zo min dat er een god is. Een katholiek zal een heel andere mening hebben dan een moslim of een jood. Op hun beurt verschillen deze “moderne” ideeën met culturen uit de oudheid. De Romeinen, Grieken of Egyptenaren hadden elk verschillende ideeën over het bestaan van een of meerdere goden. Jarenlang is de katholieke kerk in conflict geweest met Galilei die het heliocentrisch verkondigde. Dit was volstrekt in strijd met de ideeën van het Vaticaan. Tegenwoordig weten we wel beter dat de aarde om de zon draait. Tenminste, als ik dit zo mag zeggen, aangezien een groot deel van de bevolking geen idee heeft welk hemellichaam een satelliet is van een ander. (http://watchingthedeniers.wordpress.com/2011/03/21/army-of-darkness-33-of-americans-think-the-sun-goes-around-the-earth/). Door de jaren heen komen we door de wetenschap steeds meer te weten over het ontstaan van het heelal, over het dierenrijk, de biologie, geneeskunde, het universum, het menselijk lichaam. Steeds meer komen we te weten, met het gevaar dat we bedolven raken onder de hoeveelheid kennis die er voor iedereen beschikbaar is.. De wetenschappelijke kennis wordt groter en de vraagtekens worden kleiner. In onderzoeken gaan we steeds gedetailleerder in en het onbekendere wordt minder. Vroeger werd het onverklaarbare ook wel als werk van god beschouwd, tegenwoordig proberen we steeds gedetailleerdere informatie te vinden om het te bewijzen. De bekende uitspraak van Mies van der Rohe: “God is in the detail” kan hier ook op deze manier geïnterpreteerd worden.

Architectuur en Religie zijn sinds jaar en dag onafscheidelijk van elkaar. De Grieken bouwden tempels op Olympus, joodse synagogen, en moskeeën voor de Islam, Egyptenaren bouwden piramides voor hun koningen, die door het volk als goden werden beschouwd. Maar ook de kerken die uit een Nederlands dorps- of stadskern niet meer zijn weg te denken. Architectuur wordt vaak gezien als een weerspiegeling van de samenleving van een bepaalde tijd. (bron?: http://www.classic.archined.nl/news/9706/try_it_nl.html) Er zijn duidelijk verschillen te zien tussen gebouwen uit verschillende tijdsperioden. Hoewel het verschil in deze tijdsperiodes niet zo sterk verschillen als dag en nacht, is er meer te spreken van een langzame overgang van bouwstijlen. Zo is er een sterk verschil te zien tussen arbeiderswoningen uit omstreeks 1900, een typisch jaren 30 woning, en naoorlogse woningbouw. Veelal worden de oudere woningen en wijken als gezellig ervaren, en naoorlogse woningbouw roept snel heel andere associaties op. Enkele decennia na de tweede wereldoorlog zette de ontzuiling langzaam door. (bron?) Tegenwoordig worden er vrijwel geen kerken meer gebouwd in Nederland, terwijl er regelmatig wel protest is tegen de komst van een eventuele nieuwe moskee. Niet alleen de verandering van de maatschappij heeft direct invloed op de architectuur. Ook de uitvinding van nieuwe technieken binnen de industrie hebben veelal een invloed gehad binnen de architectuur. Enkele voorbeelden hiervan zijn bijvoorbeeld gietijzer, de uitvinding van liften of de komst van elektriciteit zijn vast en zeker van invloed geweest op de ontwikkeling van de Architectuur.

Wat is een mooi gebouw? Deze vraag lijkt in eerste instantie moeilijk te beantwoorden, aangezien de persoonlijk voorkeuren, van personen al verschillen op verschillende achtergronden. Traditie, locatie, opvoeding, oftewel cultuur genoemd kan al een verschillende kijk op mooi en lelijk geven. Elke cultuur, maar ook elk persoon of levenswijze geeft een ander individueel beeld van wat mooi en lelijk is. Alain de Botton schrijft dat vroeger een gebouw helemaal niet moeilijk te beoordelen was.

“In de westerse geschiedenis stond een mooi gebouw al met al meer dan duizend jaar lang gelijk aan een klassiek gebouw: een bouwwerk met voorgevel van een tempel, versierde zuilen, evenredige verhoudingen en een symmetrische façade. De klassieke stijl is door de Grieken bedacht, door de Romeinen gekopieerd en verder ontwikkeld en, na een onderbreking van duizend jaar, tijdens de renaissance door de hoger opgeleide klassen van Italië herontdekt” (p33)

Vroeger werden door de architecten veelal gebouwen ontworpen die in de smaak vielen bij de opdrachtgever. Met name door de komst van het modernisme zien we een duidelijk verschil. De architect ontwerpt strakke, witte, kille, sfeerloze dozen. Die na oplevering al snel door de desbetreffende bewoners een transformatie ondergaan. Twee voorbeelden hiervan zijn de de arbeiderswoningen van Le Corbusier in Pessac. (p 182 , de botton)

Een ander voorbeeld is Villa Savoye, ook van Corbusier. Een week na oplevering bleek het huis zo lek alseen mandje. De opdrachtgevers wilden er graag een traditioneel dak op hebben, dat het lekkageprobleem veel makkelijker oplost. Mede dankzij de koppigheid van Le Corbusier resulteerde dit in jaren procederen totdat ze uiteindelijk zelf moesten vluchten vanwege het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog (p73. De botton).

Het kan ook andersom. Zoals de gebouwen van Alberts die hierboven beschreven. Het ING gebouw en ook de Gasunie in groningen worden door de leek bestempeld als mooie architectuur, terwijl er door de kenner sneller kritiek en ontevredenheid over ontstaat. Aan de andere kant wordt Le Corbusier juist gezien als een groot architect

Een derde maar ook heel typerend voorbeeld is Castleward, Strangford Lough uit 1767. Een huis in Noord-Ierland van burggraaf Bangor en zijn vrouw lady Ann Bligh. Het koppel kon samen met de architect niet eens worden over het ontwerp. De een hield meer van een Griekse uitstraling, terwijl de ander een Gotische voorkeur had. Na veel overleg besloot de architect deze twee bouwstijlen letterlijk te combineren. Een gevel werd voor voorzien van een Griekse facade, en de andere een gotische.

Uiteindelijk was het koppel tevreden en is het ontwerp ook zo gebouwd.

Uit bovenstaande voorbeelden kunnen we duidelijk zien dat de visie van de architect veelal niet overeenkomt met de eisen en wensen van de opdrachtgevers.

(Bij laatst genoemd voorbeeld was er echter geen verschil tussen de wensen van de architect en de opdrachtgevers, maar enkel van de opdrachtgevers onderling. Deze is echter een voorbeeld van hoe de voorkeuren per persoon kunnen verschillen en hoe verdere uitwerking mogelijk kán zijn)

Is de kwaliteit van architectuur dan wel wetenschappelijk te bepalen? Puur kijkend naar de vorm en verhoudingen van de ruimte. Daar waar bij de massa een voorliefde is voor religieuze iconistische bouwwerken ontstaat al een probleem. Religie is alles behalve wetenschap. We moeten dus de ruimte beoordelen los van zijn functie. Alberts heeft het over geesten die de ruimte kwaliteit geven. Een gebied waar ook geen wetenschappelijke onderbouwing voor te vinden is. We kunnen uit meerdere voorbeelden concluderen dat een verschil is tussen wat de mens wil, en wat goed is voor de mens aan de ene kant en aan de andere kant wat de architect wil, en wat hij of zij denkt dat goed voor de mens is. Bij het onderdeel wat de architect en de mens wil is door middel van vergadering vaak nog een compromis in te vinden. Het grootste gat tussen architect en gebruiker ligt in de gedachten van wat de architect denkt dat goed is, en wat daadwerkelijk goed is voor de mens. Juist op dit grondvlak kan men nog veel onderzoek doen en een wetenschappelijk fundament voor de architect vormen. Architecten hebben het geregeld over hoe een bepaalde ruimte werkt. Hoe werkt deze ruimte en waarom deze werkt komt vaak voort uit een bepaald gevoel. Termen als grote entree en vide roept al een bepaalde associaties op over de desbetreffende ruimte. Maar hoe en waarom deze werkt zoals hij werkt is moeilijk te onderbouwen. Architecten of andere onderzoekers zouden meer in de psychologie kunnen duiken om hier een echt wetenschappelijke onderbouwing voor te vinden. De nadruk komt dan meer te liggen op wat daadwerkelijk goed is voor de mens. De morele daad van de architect.

Maar de moeilijkheid ligt hem ook hier in het enorm grote raakvlak en verschillende variabelen. Het gebruik van materialen, kleuren, bouwkundige kwaliteit, maar ook temperatuur kunnen de mening en ook de werking van een ruimte beïnvloeden. Al deze factoren abstraheren is ook niet mogelijk omdat elk onderdeel toch op een bepaalde manier bijdraagt aan de kwaliteit en de beleving van de ruimte.

How we built big yellow tunnel in LA – Blog1

admin — Fri, 03 Feb 2017 09:19:45 +0000

Article :
Blog : How we built big yellow tunnel

Suspendisse imperdiet quis elit vitae viverra. Suspendisse at ultrices augue. Donec nec tristique augue. In eget viverra urna, a lobortis lacus. Morbi aliquam ornare erat, in tempor libero eleifend non. Mauris convallis sodales mauris, placerat porta magna venenatis quis. In at tellus orci. Mauris arcu orci, euismod nec dictum nec, cursus at quam. Duis vel vulputate dolor.

Nulla nisl ante, gravida imperdiet turpis non, laoreet hendrerit nibh. Ut a massa ut odio gravida ultrices in a urna. Aliquam non luctus odio. Vestibulum volutpat justo libero, nec volutpat neque rhoncus quis. Sed ligula erat, vestibulum a massa at, pulvinar ornare odio. Maecenas pretium risus mauris, eget sagittis velit cursus eget. Vivamus sit amet dui et felis tincidunt vulputate. Praesent viverra viverra metus, ut euismod ante imperdiet in. Vivamus et pellentesque nibh, non congue est. Fusce at orci interdum, laoreet turpis ut, pulvinar justo. Morbi ullamcorper eros sit amet lectus facilisis interdum.

Nothing requires the architect’s care more than the due proportions of buildings.

Aliquam erat volutpat. Duis nec luctus magna, ut mollis libero. Aenean non lacus tincidunt, ornare mauris aliquet, ultricies velit. Ut porta risus ac justo laoreet congue. Morbi sed varius odio, id vestibulum tellus. Aliquam sem felis, vehicula at quam vel, pellentesque malesuada lectus. Curabitur quis sem non odio dictum posuere vel nec orci. Nunc laoreet lectus efficitur, laoreet ipsum in, congue nunc. Praesent fringilla, ipsum euismod eleifend pulvinar, elit nulla tristique enim, nec sagittis lacus leo non mi. Integer velit mauris, laoreet id gravida sed, vehicula vitae elit. Nunc ornare bibendum laoreet. Donec egestas, orci sagittis faucibus consequat, leo est mattis turpis, sit amet imperdiet ante massa ut risus.

Suspendisse eu feugiat purus, eget rhoncus sem. Fusce id mi in sem aliquam interdum. Etiam efficitur lobortis lacus eget egestas. Vestibulum at eros vulputate, vulputate libero in, viverra felis. In eget vestibulum tellus. Nunc dignissim ultricies turpis sit amet imperdiet. Sed nec malesuada felis. Vivamus ac posuere lorem, sit amet lacinia mauris.

Tom Krizmanic speaks about Neutral Design – Blog2

admin — Fri, 03 Feb 2017 09:18:51 +0000

Article :
Blog : Tom Krizmanic speaks

Nothing requires the architect’s care more than the due proportions of buildings.